Istočnu granicu Starog Grada čini reka Dunav, odnosno ulice Kej žrtava racije i Beogradski kej; severnu granicu čine ulica Miloša Bajića, Trg republike, Daničićeva ulica, ulica Milovana Vidakovića, Skerlićeva ulica i blokovi zgrada severno od Pašićeve ulice i Trga Toze Markovića; zapadnu granicu čine ulice Temerinska, Jovana Subotića, Šafarikova, Jevrejska i Bulevar oslobođenja; dok južnu granicu čini Bulevar cara Lazara.

Susedne gradske četvrti su: Liman (na jugu), Grbavica i Rotkvarija (na zapadu), Podbara (na severu) i Petrovaradin (na istoku, preko Dunava).

Stari Grad se deli na stari centar (severno od Bulevara Mihajla Pupina) i novi centar (južno od pomenutog bulevara). U administrativnom smislu, Stari Grad je podeljen u tri mesne zajednice: MZ "Stari Grad", MZ "Sonja Marinković" i MZ "Prva vojvođanska brigada".
 Prema podacima preduzeća JKP Informatika Novi Sad, na području Starog Grada živi 17.838 stanovnika (2010. godina)

Bocke je najzapadniji deo Sremske Kamenice, koji se nalazi uz magistralni put koji povezuje Sremsku Kamenicu i Beočin. Nalazi se između glavnog dela Sremske Kamenice na istoku, Ledinaca na jugo-zapadu, reke Dunav na severu, i Popovice na jugo-istoku.

Bocke je povezano sa gradom autobiskim linijama 71 i svim ostalim linijama između broja 76 i 84.

Podgrađe (lat. Suburbium) poznatiji kao stari deo Petrovaradina, je stari barokni gradić koji se nalazi u donjem delu Petrovaradinske tvrđave. Okružuju ga šančevi koji su nekada bili ispunjeni vodom. Podgrađe se danas nalazi na magistralnom putu koji se proteže od centra Novog Sada preko Varadinskog mosta ka novijem delu Petrovaradina, starim putem ka Inđiji i Beogradu.

U Podgrađu i oko njega, u starim šančevima se danas većinom nalaze objekti vojske Srbije kao i vojna bolnica, ali ima i stanovnika, koji su pretežno Hrvatske nacionalnosti. U jednoj od kuća u Podgrađu je rođen i hrvatski ban Josip Jelačić.

Prva faza nastanka Podgrađa vezuje se za period od 1692. do 1728. godine i njemu pripadaju sakralni objekti. Nekadašnji franjevački samostan ukinut je naredbom prestolonaslednika Josifa II 1772. godine kada je adaptiran u vojnu bolnicu. U prvoj polovini 18. veka nastali su sledeći objekti: Komanda tvrđave, Magistrat, Biskupska rezidencija, Građevinski magacin i Glavni arsenal. Od polovine veka sagrađeni su Glavna maltarnica, zgrada Šajkaškog bataljona, zgrada Dvorskog komornog komesara, Vojna apoteka, kao i niz drugih objekata. Do 1768. godine oblik bastiona oko Podgrađa dobija novi izgled koji je i danas vidljiv.

Alibegovac je naselje u Petrovaradinu. To je deo zelenog pojasa grada Novog Sada koji je, usled intenzivnog proširenja grada, postao vikend naselje.

Odlukom izvršnih vlasti u gradu, stanovnici ovog naselja su dobili privremene građevinske dozvole, što dovodi do postepenog prerastanja Alibegovca u prigradsko naselje Novog Sada.

Naselje se nalazi na padinama Fruške gore, na 100 metara iznad nivoa Dunava, sa pogledom na Tatarsko brdo (deo Sremske Kamenice).

Severnu granicu Adamovićevog naselja čini Futoška ulica, zapadnu granicu čini Subotički bulevar (Bulevar Evrope), južnu granicu čini Bulevar cara Lazara, dok istočnu granicu čine ulica vojvode Knićanina, ulica Atanasija Gereskog i ulica Đorđa Servickog.

Susedne gradske četvrti su: Telep (na zapadu), Sajmište (na severu) Grbavica (na istoku) i Liman (na jugu).

    Naziv Adamovićevo naselje nekada se odnosio kako na današnje Adamovićevo naselje, tako i na današnji Telep. Ceo taj prostor je prvobitno nazvan Daranjijevo naselje, 1927. godine, naselje dobija ime Adamovićeva naseobina (Adamovićevo naselje), po uglednoj porodici Adamović, posebno po Aleksandru Šandoru Adamoviću, koji je na tom delu gradske periferije podigao veliki rasadnik i znatno unapredio filokserom upropašćeno vinogradarstvo.
    Prema podacima preduzeća JKP Informatika Novi Sad, na području MZ "7. juli" živi 11.802 stanovnika (2010. godina), od čega na Adamovićevom naselju 6.489.

Neke od značajnih ustanova u Adamovićevom naselju su:

    Higijenski zavod AP Vojvodine
    Sedište MZ "7. juli"
    Srednja medicinska škola "7. april"
    Osnovna škola "Vasa Stajić"
    Zavičajna zbirka gradske biblioteke
    Policijska stanica
    Štamparija "Stojkov"
Verski objekti

    Protestantski teološki koledž
    Hrišćanska baptistička crkva i Evanđeoska crkva
    Verski objekat Protestanstske hrišćanske zajednice
    Molitvena dvorana Jehovinih svedoka
    Mesdžid Islamske verske zajednice
    Franjevački samostan sv. Ivana Kapistrana
    Grkokatolički samostan časnih sestara Službenica bezgrešne Marije
 

Avijatičarsko naselje je gradska četvrt Novog Sada. Naselje se nalazi na ulazu u grad iz pravca Rumenke i Bačkog Petrovca.

Danas ovaj deo grada naseljava 9.610 stanovnika, a u okviru cele Detelinare sa Starom i Novom Detelinarom ima preko 50.000 stanovnika.

Naselje se nalazi pokraj Detelinare, na prometnom Rumenačkom putu. Naselje je igrađeno 70ih godina mešovita gradnja (na rumenačkom putu je zastupnjena kolektivna gradnja, dok u unutrašnjosti naselja preovlađuje kolektivno stanovanje. U naselju se nalazi FK Novi Sad, koji igra u drugoj fudbalskoj ligi Srbije.

Naselje je povezano gradskim autobusima broj: 3, 5, 14, 41, 42 i 43.

           Adice je periferno naselje Novog Sada, na krajnjem zapadnom delu gradske teritorije; između Dunava sa južne strane, futoškog puta sa severne i granice građevinskog rejona duž Šumske ulice sa istočne strane. Obuhvata teritoriju od 36 hektara, i to je legalizovani deo lokaliteta bespravne gradnje, ali se naselje širi i na nelegalizovane parcele.

           Adice su nastale kao „divlje“ naselje, u vreme masovnog stihijskog doseljavanja stanovništva u Vojvodinu, posebno u gradove, između 1950. i 1960. godine.

           Migranti su dolazili najviše iz Srbije i Bosne i Hercegovine a i iz mnogih mesta u Vojvodini. Stanovnici Adica aktivno su se angažovali da dobiju status legalnog naselja . Gradske vlasti 1974. izvršile su privremenu legalizaciju naselja a sledeće godine izrađen je detaljan urbanistički plan. Uprkos naporima grada izgradnja objekata se nastavila i izvan legalizovanog lokaliteta.

           Revizijom Generalnog urbanističkog plana Adice su 1985. ušle u građevinsko područje Novog Sada, kao prostor za individualno stanovanje. Između 1982. i 1986. sagrađeno je preko 130 kuća a veliki broj postojećih ponovo sagrađe ali od čvršćeg materijala i poptunijim komforom.

            Prvi telefoni su uvedeni 1958. Prva ulica je asfaltirana 1973, a prva autobuska linija je uvedena 1977. U centralnom delu je podignut montažni objekat za potrebe mesne zajednice. Dovodnik vode postavljen je 1981. Pošta je otvorena 1984.

            Broj stanovnika Adica rastao je od 848, koliko ih je bilo 1966, 1,122 stanovnika 1975, 1,455 stanovnika 1991. Većina stanovnika su Srbi, zatim slede Albanci, Mađari i dr.

Adice trenutno imaju oko 25,000 stanovnika.

Bulevar oslobođenja (često samo Bulevar) je bulevar u Novom Sadu, koji se prostire od Železničke stanice do Mosta slobode. Novosađani takođe koriste pojam „Bulevar“ da bi označili ne samo ovu ulicu, već i njenu širu okolinu, tako da ovaj naziv označava i neformalnu gradsku četvrt u Novom Sadu.

Bulevar oslobođenja se prostire između Bulevara Jaše Tomića i Železničke stanice na severu do Mosta slobode na jugu i dužine je oko 3 kilometra.

Bulevar oslobođenja je sagrađen između 1962. i 1964. godine, a na prostoru gde se danas nalazi Bulevar ranije su se nalazile pretežno stare kuće.

Bulevar oslobođenja je danas najvažnija saobraćajna i poslovna ulica u Novom Sadu, a mnogi ga smatraju i glavnom ulicom u gradu, kao i neformalnim gradskim centrom. Iako se najvažnije političke, javne i kulturne ustanove Novog Sada nalaze u tradicionalnom gradskom centru poznatom kao Stari Grad, Bulevar prednjači sa poslovnim i zabavnim sadržajima.

Istočnu granicu Grbavice čini Bulevar oslobođenja, južnu granicu čini Bulevar cara Lazara, severnu granicu čini Futoška ulica, dok zapadnu granicu čine ulice Vojvode Knićanina, Atanasija Gereskog i Đorđa Servickog.
Susedne gradske četvrti su: Stari Grad na istoku, Sajmište na severu, Liman na jugu i Adamovićevo naselje na zapadu.
U administrativnom smislu, Grbavica se nalazi u sastavu mesnih zajednica „Vera Pavlović“ i „7. Juli“. MZ „Vera Pavlović“ obuhvata južne i istočne delove Grbavice, dok MZ „7. Juli“ obuhvata Adamovićevo naselje i severozapadne delove Grbavice.

Prema podacima preduzeća JKP Informatika Novi Sad, na području Grbavice živi 14.120 stanovnika (2010. godina). [1] MZ „Vera Pavlović“ ima 8.958 stanovnika, a MZ „7. Juli“ 11.802 stanovnika. Veći deo stanovnika MZ „7. Juli“ živi na Adamovićevom naselju, a manji deo na Grbavici.

Grbavica je jedan od starijih delova Novog Sada. U 19. veku, područje Grbavice predstavljalo je gradsku periferiju, a tu je 1800. godine otvoreno Jevrejsko groblje, a zatim 1860. godine i Katoličko groblje.
Današnji naziv naselja nastao je početkom šezdesetih godina 20. veka (1960-61), kada su na ovom prostoru, u današnjim ulicama Vojvođanskoj, Vladimira Nikolića i Vere Pavlović, podizani novi stambeni objekti. Pošto je trebalo ubrzano graditi stanove, tadašnji urbanistički inženjer Milan Cvetkov preuzeo je, u okviru saradnje između Novog Sada i Sarajeva, gotove projekte izrađene za sarajevski kvart Grbavicu. Tako je radni naziv stambenih planova prihvaćen među građanima kao ime za taj deo grada. Danas mnogi ovdašnji stanovnici i ne znaju poreklo imena Grbavica.

Grbavica je izgrađena na aluvijalnoj terasi Dunava, sa nadmorskim visinama od 76 do 78 m, na nižim delovima leži na zasutim mrtvajama Dunava, a na višim na obalskim gredama, tako da je samo simbolično „grbava“. Uži deo Grbavice je pretežno stambeno područje, a nekadašnje niske kuće sada sve više zamenjuju nove višespratnice.
Privreda, poslovanje, javni objekti

Na Grbavici se nalaze sledeći privredno-poslovni i javni objekti:
    Elektrovojvodina
    Novosadska toplana
    JKP Stan
    Limanska pijaca
    Pošta 21102
    Institut za topolarstvo
    Dom zdravlja
    Sedište mesne zajednice "Vera Pavlović"
    Radio "Signal"

  Visoka tehnička škola strukovnih studija u Futoškoj ulici
  Elektrotehnička škola „Mihajlo Pupin“ u Futoškoj ulici
  Tehnička škola „Jovan Vukanović“ u ulici Braće Ribnikar

U naselju postoje sledeće obrazovne ustanove:

    Visoka tehnička škola strukovnih studija
    Srednja Elektrotehnička škola "Mihajlo Pupin"
    Srednja Tehnička škola "Jovan Vukanović"
    Srednja Medicinska škola "7. april" (nalazi se na granici Grbavice i Adamovićevog naselja)
    Osnovna škola "Sonja Marinković"
    Osnovna škola "Branko Radičević"
    Škola za osnovno i srednje obrazovanje "Dr Milan Petrović", za decu ometenu u razvoju

Verski objekti i groblja

Na Grbavici se nalaze dva starija gradska groblja: Jevrejsko groblje (otvoreno 1800. godine) i Katoličko groblje (otvoreno 1860. godine). U produžetku Katoličkog groblja nalaze se Evangelističko, Reformatorsko i Avijatičarsko groblje, a navedena groblja od Katoličkog razdvaja takozvani slavoluk.
U naselju postoji Rimokatolička crkva svetog Roka iz 1801. godine, dok se na Katoličkom i Jevrejskom groblju nalaze Katolička odnosno Jevrejska kapela. Na Grbavici se takođe nalazi sedište protestantske verske zajednice Crkva Hrista spasitelja, [2] a u planu je i izgradnja pravoslavne crkve.

U severnom delu Grbavice delovala je "Streljačka družina 1790", a 1945. godine je na terenima i prostoru strelišta osnovano Sportsko društvo "Eđšeg-Jedinstvo", sa 15 raznih sportskih sekcija. Zbog raznovrsnosti sportova i broja sekcija, ovo društvo je svrstavano u četiri najmasovnija sportska društva bivše Jugoslavije, odmah iza Crvene zvezde, subotičkog Spartaka i Partizana.

Neke od značajnijih ulica na Grbavici su:

    Braće Ribnikar
    Bulevar oslobođenja
    Bulevar cara Lazara
    Vojvode Knićanina
    Vojvođanska
    Gogoljeva
    Danila Kiša
    Lasla Gala
    Puškinova
    Futoška

Kroz samu Grbavicu ne prolazi ni jedna autobuska linija gradskom saobraćaja, ali zato velik broj autobuskih linija prolazi granicama naselja, Bulevarom oslobođenja, Futoškom ulicom i Bulevarom cara Lazara.